ลุงเด...กำลังจะมา (ฮาๆๆ)

ตั้งใจว่าจะเล่าเรื่องส่วนตัวของตัวเองตั้งนานแล้วล่ะ ว่าจะเขียนก็ยังไม่ได้ลงมือสักทีพอดีสถานะการณ์บ้านเมืองมันค่อยสู้จะดีเท่าไหร่ (ความจริงตรู ขี้เกียจจะเขียนมากกว่า)

ก็อย่างว่าก็คนมันทำงานแล้วหนิ จะให้เอาเวลาที่ไหนมานั่งหน้าคอม' ได้ ถึงห้องก็หลับเป็นหมาหอบแดกอยู่มุมห้องเลยง่ะ แต่ก็ OK นะครับ ตอนนี้ก็เริ่มปรับสภาพจากคนว่างงานมาเป็นคนกำลังทำงานได้ แต่ขอบอกเลยสภาพมันต่างกันมาก ตอนนี้ยังตกงานมันก็จะรู้สึกประมาณว่าพรุ่งนี้ตรูจะทำยังไงต่อไปดีว่ะ งานที่สมัครมันจะรับตรู หรือเปล่า... มาตอนนี้จะเป็นแบบงานที่ตรูทำมันจะดีหรือเปล่าว่ะ จะผ่านประเมินไหมเนี่ย ถ้าตกประเมินบริษัทมันจะไล่ตรูออกไหมเนี่ย

อย่างที่มีคนเคยพูดไว้ว่าเวลาทำงานมันก็เทียบได้กับการแต่งงานล่ะว้า คนในบริษัทก็อยากจะออกส่วนคนนอกก็อยากจะเข้าจนตัวสั่น ไอ้กระผมก็ยังไม่อยากจะออกหรอก (กลัวไม่มีจะแดก) แต่ก้มีเพื่อนที่เข้ามารุ่นเดียวกันค่อยๆ หายหน้าไปทีละคนสองคน ใจมันก็หวิวเหมือนกัน ก็คนมัน train มาพร้อมกัน ติวสอบมาพร้อมกันค่อยๆ หายไป ไอ้ที่ไปดีเราก็ยินดีด้วย แต่ไอ้ที่ไปแบบไม่รู้ชะตากรรมนี้ตรูโคตรจะเป็นห่วงเลยง่ะ

เตือนสติน้องๆ ที่เพิ่งจะเข้างานหรือกำลังจะหางานล่ะกัน ไม่มีอะไรสวยหรูอย่างที่คุณเคยคิดไว้ตอนอยู่มหา'ลัยหรอกว่ะ ผมก้เคยคิด..นี่ตรูจบมาก็ตั้งสูงได้เงินเดือนแค่นี้ไม่พอยาไส้ No..ตรูไม่ทำหรอกงานนี้ไม่เข้ากับ life style ตรู งานตอกบัตรตรูไม่ทำ... แล้วเป็นไงล่ะครับท่าน เลือกมากนักตกงานเป็นชาติเหมือนลุงเลย

ตอนนี้ไอ้กระผมก็มาเลยงานอะไรตรูทำได้หมด จะให้ไปอยู่ shift ไหนก็ OK ไม่ปัญหา โดนลูกค้าด่าเอาลิ้นถากแล้วกระทืบแถมมาก็ทนได้ ก็เพราะมันเป็นงานที่หาเลี้ยงเราได้ เราอยู่ได้ก็เพราะมัน คิดได้อย่างงนี้ก็จะสบายใจ แต่นี้ก็กำลังวาง project ใหม่อยู่ เปล่า! ยังไม่คิดจะแต่งงงแต่งงานอะไร คือเห็นเพื่อนมันเรียนต่อกันจัง เราก็เริ่มอยากจะเรียนต่อด้วย รู้สึกว่าคนที่มีความรู้เนี่ยมันมีความคิดอะไรที่กว้างกว่าจริงๆ ด้วย

ฉะนั้นตอนนี้เพื่อนๆ พี่ๆ ที่เคารพทั้งหลายทราบข่าวล่าของ a2day แล้ว ก็ช่วยโอนเงินเข้าบัญชีมาเพื่อเป็นทุนการศึกษาภาคกลางวันให้ผมด้วย ขอรับรองด้วยเกียรติของเนตรนารีว่าจะไม่นำเงินสะสมในส่วนนี้ไปเข้าบัญชีทุนการศึกษาภาคกลางคืนเด็ดขาด ยกเว้นขออิบไปใช้ในตอนทำวิจัยภาคกลางคืนนิดหน่อย ขอค่าเปิดขวดสักสองลังก็พอ..ฮิๆๆ

A2Day